คืนนั้นเพื่อนเก่าสมัยอุเทนถวายไปหาผมที่ แอมบาสเดอร์ โรงแรมชั้น ๑ ซอย ๑๑ สุขุมวิทย์์ ผมเล่นสลับกับ อิสซึ่น ที่ DICKEN PUB เป็นคืนที่ผมจำได้แม่น มันคืน ต้นปี ๒๕๒๕ มันเป็นวันที่ผมตกงาน เนื่องจากเจ้าของ PUB เตือนผมแล้ว เรื่องการแต่งตัวมาเล่น ผมชอบใส่เสื้อยืดปล่อยชาย ใส่เสื้อม่อฮ่อมบ้าง เสื้อนอนบ้าง เขาไล่เราออกด้วยเหตุแต่งกายไม่สุภาพ ตอนนั้นสุเทพ โฮปเป็นหัวหน้าวงเรา (คาราบาวมีผมกับเขียวจึงไปรวมกับสุเทพตั้งวงโฮปขึ้น) เมื่อเราตกงานเพราะผม สุเทพโกรธมาก เขาไม่ต้องการให้ผมอยู่ในวงอีกต่อไป เขาบอกกับเขียว เขียวบอกกับผมต่ออีกที เล็กโมโหมากที่เขาคิดว่ามีส่วนทำให้เพื่อนตกงาน เพราะเขาขอเพลงลุงขี้เมา กับหนุ่มสุพรรณ ซึ่งบ๋อยพนักงานที่นั่นก็ชอบ แต่โรงแรมไม่ชอบไม่อนุญาติให้ร้องเพลงนี้ ผมกับบี๋ เพื่อนที่ตอนหลังกลายมาเป็นผู้จัดการวง ช่วยกันห้ามเล็กที่เมา อาละวาดจะไปกระทืบข้าวของในโรงแรม วันนั้นคือการเริ่มต้นของคาราบาวที่มีเล็ก เข้ามาเป็นหลักอีกแรง ทำให้เกิดแป๊ะขายขวดขึ้นในกลางปี ๒๕๒๕

แผ่นเสียงชุดนี้เป็นชุดที่ ๒ ของ “คาราบาว” ในช่วงระยะเวลา ๑ ปีผ่านไป เราถูกเรียกกลับมาทำงานในห้องอัดเสียงอีกครั้ง และเพื่อหลายๆ สิ่ง เราจึงผลักดัน “แป๊ะขายขวด” ออกมาเป็น VOL.2 เพลงเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นจากระยะเวลา และบทเรียนอันจำกัด ความแตกต่างออกไปจาก VOL.1 คงมีอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม วิถีชีวิตของคนเราย่อมแปรเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปพร้อมกับการเรียนรู้ รู้ชีวิต รู้ค่าความเป็นคน และรู้สภาพการดำรงชีวิตที่หลีกหนีไม่พ้นสภาพการดิ้นรน ตั้งแต่ค่าเช่าบ้านที่ติดค้างไว้ ค่าน้ำ ค่าไฟที่คอยหลบหน้าพนักงานเก็บเงิน จับนั่นปะนี่ โดยมีโรงรับจำนำ กับนิ้วหัวแม่มือเป็นทางออก สภาพอันสับสันถูกซ่อนไว้หลังรูปแบบ การเป็น “คาราบาว” ยังมีสิ่งเหล่านี้หลงเหลืออยู่เช่นกัน การปลดปล่อยตัวเองให้รอดพ้นสภาพเช่นนี้ คือภาวะที่เราต้องคอยสะสางต่อไป