ปลายปี ๒๕๒๕ ผมได้เข้ามาเป็นสถาปนิกอยู่การเคหะแห่งชาติอย่างเต็มตัว เงินเดือน ๓,๐๓๐ กับค่าครองชีพ ๔๗๕ บาท แถมสวัสดิการแฟลตคลองจั่น ๑๗,๑๙๖ ที่ต้องรับภาระผ่อนส่ง ๖๘๐ บาทต่อเดือน คิดดูซิว่าจะเหลืออะไร ถ้าไม่เล่นดนตรี ระพิน พุฒิชาติ หรือน้าซู สองวัย คือเพื่อนผมที่ไปมาหาสู่กันประจำ ซูอยู่ที่หน้าราม ผมอยู่แฟลต เย็นวันหนึ่งซูมานั่งเล่นกับผมที่ห้อง ผมร้องเพลงที่เพิ่งแต่งเส็จคือวณิพกให้ซูฟัง ซูยังหยิบกลองดินเผาหนังสุ มาเคาะในจังหวะฉิ่งฉับทัวร์ แล้วเคาก็เปรยกับผมว่ามันต้อง ๓ ช่า มันต้องดิบๆ และปลดปล่อย วณิพกเกิดขึ้นจากความลำบากของผม และเพื่อนๆ ในตอนนั้นงาน ๒ ชุดของเราเรียกว่าแทบจะไม่ได้ตังค์เลย ชุดแป๊ะขายขวดมันสั่งปกเราไปหมื่นใบ แต่ขายมาจนทุกวันนี้ไม่เคยสั่งอีกเลย ไม่เคยให้เงิน ไม่เคยติดต่อ ทวงถามไปก็บอกปกยังไม่หมด เราเจอกับอโซน่าจึงเข้าสังกัด และก็สัญญาลูกผู้ชายกับเขาว่าเราจะทำดีต่อกันนะ และผมจะอยู่กับเขาแค่ ๓ ปีก่อน หลังจากนั้นค่อยคิดกันใหม่ ผมพาพงษ์เทพ กระโดนชำนาญ ๑ ในสมาชิกคาราวานที่ออกจากป่ามาก่อน และตกงานมาฝากไว้กับอโซน่า และพวกเราก็ผลัดดันให้เขาช่วยให้เขาได้ออกเทป ห้วยแถลง ซึ่งเป็นผลงานที่งดงาม และอยู่ในความทรงจำของผมตลอด “ชื่อยายพรแกนอนใต้ต้นต้นหูกวาง อยู่ข้างทางรถไฟจะไปชายแดน” วณิพกคือ ๓ ช่าเพื่อชีวิตที่ทำให้แผ่นดินสะเทือนในเวลาต่อมา